Świadomość, że przy pomocy powyższych, bez żadnego doświadczenia, można naprawić reflektor samochodowy i to tak, że działa lepiej niż nowy, oryginalny, zaprojektowany przez bandę wysoko edukowanych włoskich specjalistów.

Oczekiwanie od przewoźnika czegoś więcej niż przewożenia jest oczywiście nielogiczne, więc nikogo nie dziwi, że zapewnienie temperatury pokojowej w urządzeniach transportowych nie należy do zadań priorytetowych. Ogrzewanie jakieś oczywiście jest, ale służy głównie utrzymaniu wewnętrznej infrastruktury wspomnianego urządzania w stanie używalności.
Decydując się więc na podróż koleją pamiętaj aby zabrać ze sobą:

• ubiór nie tylko ciepły ale i wodoodporny: pomoże osłonić się przed śniegiem i deszczem napierdalającym przez nieszczelne okna
• ciekawą książkę: przyda się do zabicia nudy, gdy twój pociąg stanie nagle w środku pustkowia
• butelkę wody dla ochłody: możesz mieć pecha i trafić na przedział znajdujący się na początku obiegu systemu grzewczego, 35C gwarantowane, okna oczywiście nie otworzysz ze względu na śnieg/deszcz lub dlatego, że jest uszkodzone/zaspawane/zaklejone.
• scyzoryk: do wkręcenia/wyrwania wystających z foteli śrub raniących twoje ciało i garderobę
• taśmę klejącą, pakuły, sznurki/paski: przydadzą się do unieruchomienia i uszczelnienia zasłony przeciwsłonecznej (a tak naprawdę przeciwśniegowej), która została skonstruowana w tak sprytny sposób, że nawet 50 lat temu, gdy była nowa, nie miała prawa działać.

Taki kwiatek np.:

Przesyłka rejestrowana lub przekaz pocztowy podlegają doręczeniu po uprzednim: (...) pokwitowaniu przez odbiorcę odbioru przesyłki

Innymi słowy, dostaniesz, jak podpiszesz, że już dostałeś. Nie raz już się o to w okienku kłóciłem, ale widzę, że ten kompletnie nielogiczny wymóg ma jednak umocowanie w regulaminie. Przede mną jeszcze spory kawałek do przeczytania, ciekaw jestem co jeszcze znajdę :)

Otóż przyszło mi spędzić noc w mieszkaniu sąsiadującym z jakimś dresiarskim grajdołem, w którym akurat wczoraj ci analfabeci postanowili urządzić sobie imprezę. Nie mam nic przeciwko imprezom. Nie mam nawet nic przeciwko głośnym imprezom. Ale do kurwy nędzy, ile razy można słuchać ten sam .... twór (nie nazwę tego utworem) który zaczyna i kończy się (chyba) godowym okrzykiem tych nie do końca wyewoluowanych orangutanów, "jazdaaaaaaa". Ja wszystko rozumiem. Młodość ma swoje prawa. Pamiętam, jak sam po pijaku śpiewałem 17 razy pod rząd "Czerwone korale" (byłem bardzo pijany, a śpiew odbywał się na odludziu w niewielkim gronie przyjaciół). Ale to już leci 15 godzin !!!!
Zaczęli wczoraj wieczorem, napierdalali całą noc, około 2 ściszyli do poziomu monotonnego dudnienia, które od biedy umożliwiało sen. Po 4tej przyrąbali znów ze zdwojoną siłą, ściany się zatrzęsły, we mnie się zagotowało. Policja przyjechała jak zwykle w "idealnym" momencie, akurat gdy dresiarstwo zrobiło przerwę i wyszło pod blok nabrać świeżego powietrza (pewnie im się już nochy białym proszkiem posklejały). Zapewne w ramach JP100, kipiąc dumą i odwagą, spierdolili na widok mundurowych, którzy zbytnich hałasów nie stwierdziwszy zawinęli tyłki z powrotem do fabryki.
Dresiarstwo wróciło bardzo szybko, podmuchało zapewne na nagrzaną już od replayowania płytkę i znowu potencjometrem zgodnie z ruchem wskazówek zegara zakręcili. I tak to trwa do chwili obecnej. Cały czas zza ściany leci coś takiego : (nagrane telefonem) Ja nawet mam na to wytłumaczenie. W tym tworze jakiemuś wannabe-dj'owi, przypadkiem zapewne, pod myszkę wpadły sample ze skrzypcami, bądź co bądź instrumentem klasycznym. Tłumaczę więc sobie, że te makaki przerośnięte podświadomie łakną kultury, że to mechanizm obronny ich prymitywnych organizmów, które niczym witamin i minerałów potrzebują namiastki czegoś, co można określić mianem twórczości. Biorąc pod uwagę ich (słyszane bez problemu przez ścianę) dialogi typu:
- kuuuuurwaaaaaaa - ooooouuuuaaaaa - ja pierdolęęęę, jaaaaazdaaaaaa dużo im tej kultury nie potrzeba i te pojedyncze skrzypiec strun szarpnięcia w tym kilku minutowym łomocie, w zupełności wystarczają, a na tyle ten konkretny łomot spośród innych wyróżniają, że innego słuchać nie chcą. O ja biedny. Jeszcze kilka nocy do przespania pod tą ścianą mi zostało. Mam nadzieję, że im się szybko prochy skończą, bo biorąc pod uwagę skuteczność naszych służb porządkowych nieprędko się wyśpię.

Wczorajsza wybiórcza opisała jak to prezydent miasta p. Dombrowicz zakazał miejskiemu zarządowi dróg usuwania przydrożnych krzyży. Niby nic. Ale jednak coś. Zarząd dróg chce usunąć krzyże, nie dlatego, że woli gwiazdy Dawida albo półksiężyce, lecz dlatego, że stoją one przy drogach nielegalnie. Według bydgoskiej drogówki, aby cokolwiek tam postawić, trzeba wystąpić o odpowiednie pozwolenie i uiścić odpowiednią opłatę.
Pan prezydent - wydawałoby się, osoba z urzędu zobligowana do stania na straży porządku - zakazuje podległym sobie organom administracyjnym wykonywania ich obowiązków czyli wspomnianego porządku przywracania.
Wtóruje mu w tym naczelnik wydziału ruchu drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji, który uważa, że "nie warto toczyć wojny o krzyże z ludźmi, których i tak dotknęła tragedia".
Innymi słowy funkcjonariusz Policji uważa, że dopuszczalne jest łamanie prawa przez ludzi tragicznie doświadczonych przez los.
Zastanawiam się w związku z tym nad wysłaniem do p. prezydenta i p. naczelnika, oficjalnego pytania o to, czy jako osoba dotknięta osobistą tragedią (nieszczęśliwy wypadek, uszkodzenie nogi) mógłbym zostać wyłączony spod działania przepisów prawa zabraniających picia alkoholu w miejscach publicznych? Jako że nie mogę biegać, jestem z góry skazany na porażkę w przypadku próby ucieczki przed patrolem policji ścigającym mnie i moją puszkę piwa (która, to nóg w ogóle nie posiada).
Postulowałbym również wprowadzenie taryfikatora określającego, jakie tragedie, jakie prawa anulują. Ułatwiłoby to nam - ludziom przez los poszkodowanym - życie w naszym ukochanym państwie prawa.
.

Przydałoby się trochę brzucha zrzucić

Otóż po zalogowaniu, przy próbie zrobienia czegokolwiek, system informował mnie o potrzebie zweryfikowania mojej tożsamości poprzez podanie 10 ostatnich cyfr mojego rachunku bankowego. Po mniej więcej 30 nieudanych próbach w końcu zadzwoniłem na helpdesk.
Otóż okazało się, że problem jest od dawna znany, a polega na tym, że opis na stronie zamiast

... 10 ostatnich cyfr ...

powinien brzmieć

... 16 ostatnich cyfr ...

Trzymam kciuki za webmasterów PayPal i liczę, że jeszcze w tym roku uda się im ten krytyczny błąd usunąć.